Mensen die onder bewind staan, zijn niet in staat om hun eigen financiële belangen te behartigen. Dit is uitgesproken door de rechtbank dus tot zover geen discussie. Tegelijkertijd kun je je ook afvragen: Wanneer ben je niet meer in staat om je eigen financiële belangen te behartigen?
Is de vraag: “Wat heb je daarvoor nodig aan skills?”
Of is de vraag: “Kun je leveren wat de maatschappij van je vraagt?”
In de afgelopen jaren is de technologische ontwikkeling geëxplodeerd. Van analoge dossiers naar digitaal werken. Van communicatie per brief naar emailcommunicatie en digitale portalen.
Welke ruimte geven we kwetsbare mensen om mee te doen?
Tegenwoordig moeten we ons eerst door chatbots heen worstelen die nog niet goed genoeg geprogrammeerd zijn om onze vraag te beantwoorden. Dat kost al genoeg moeite als je digitaal vaardig bent, laat staan als je dat niet bent.
Daarnaast zijn bedrijven en organisaties steeds meer ingericht om aansprakelijkheid te voorkomen, waarbij de focus niet meer ligt op klantgerichtheid maar op aansprakelijkheid. De meest kwetsbaren van de samenleving zijn hiervan de dupe.
Het gevoel van grip op alles om ons heen wordt kleiner en kleiner, zelfs al ben je digitaal vaardig.
Het is niet gek dat de onrust en boosheid daarom in de maatschappij toeneemt. Mensen raken controle kwijt en kunnen de boosheid en frustratie tegenwoordig alleen nog maar kwijt via email (als die al te vinden is) of via een digitaal portaal. Steeds meer bedrijven zijn namelijk ook niet meer telefonisch bereikbaar. Die boosheid komt tot uitdrukking in wantrouwen richting instituties, polarisatie en sterke emotionele reacties in politiek en sociale media (bron WRR).
Hoe dit te keren is, is ingewikkeld.
Bij Kompas Zuidlaren hebben we altijd gekozen voor toegankelijkheid. Niet voor niets staan we met gezicht op de website en vertrouwen we onze klanten. Wij hebben een adres waar je langs kunt komen en waar we gewoon in gesprek gaan, ook als een client boos is. Dit is geen reclame, maar een oprecht geloof in dat je het verschil kunt maken in menselijk contact.
Wat zijn jullie voorbeelden van organisaties waarbij er ondanks de officiële regels gekeken is naar de mens, in plaats van te focussen op de eigen ‘regels’ of ‘beleid’?